Ruud de Jong – meer dan 50 jaar Postgeschiedenis  Deel 1

In januari 2025 ging Ruud de Jong met pensioen. Ruud had een lange en veelzijdige carrière bij Post vanaf het jaar 1974 toen hij als zestienjarige  vakantiewerker begon. Ruud stond vooraan bij heel veel keerpunten in de geschiedenis van Post. Hij is een geboren Brabander, maar woont nu al  zo’n 15 jaar in Den Haag. Deze middag, het is 16 maart 2026, zijn we via Teams verbonden. We beginnen het gesprek met hoe is het nu? We halen gezamenlijke herinneringen op, maar dan starten we het gesprek over de avonturen van Ruud bij Post.

Ruud met opa De Jong in 1959/1960

Telg uit een postfamilie, Ruud met zijn vader

Start in een familiebedrijf

G: Ruud, vertel, waar ben je begonnen bij Post.

R: Post is één heel groot familiebedrijf, mijn opa werkte al als besteller in Steenbergen, later werd hij ‘kantoorbesteller’ in Roosendaal. Een soort duvelstoejager op het postkantoor.  Ook mijn vader werkte bij Post. Heel logisch dus dat ik als 16-jarige in 1974 kon beginnen als vakantiewerker bij de afdeling Aan- en Afvoer in Roosendaal. Daar deden we ook een stuk administratie voor de pakketten die Neckermann vanuit Hulst verstuurde. In het kantoor Roosendaal heb ik ook  ‘Roosendaal-uitgangen’ gesorteerd. Ik herinner me Zevenbergen werd, Seven Mountains enzovoort. Als je dan klaar was kon je om 12 uur s ’nachts verder naar de afdeling Bestelling om te gaan ‘vakken trekken’. De voorsortering bij Bestelling (nu Bezorgen) ging toen nog op kennis van alle wijken (lopen) en straten. Er was namelijk nog geen postcode. Als de Voorsorteerders (schaal 4) hun werk gedaan hadden konden de bundels post naar de kasten van de bestellers die dan ’s ochtends konden beginnen met straten en zetten.

G: Dat gebeurde allemaal tijdens je middelbare schooltijd. Wat wilde je daarna doen?

R: Geschiedenis studeren! Maar ik werd helaas uitgeloot. Mijn vader vond toen dat ik maar moest gaan werken bij Post. Ik kreeg een psychologisch onderzoek, een sollicitatiegesprek en op 4 oktober 1976 kon ik beginnen, in opleiding voor kantoorambtenaar. Die werd gegeven aan de Lange Noordstraat op de zolderkamer van het districtspostkantoor. Dat was acht maanden buffelen, afwisselend had je drie weken theorie en drie weken praktijk. Voor het praktijk gedeelte was ik ook een tijdje in Steenbergen geplaatst. Je kreeg dan ook de taak de kluisdeur te openen. Dat deed ik blijkbaar nogal rumoerig want op een mooie ochtend stond de directeur opeens naast mij in pyjama met de vraag of het wat rustiger kon. In die tijd woonden de directeuren vaak boven het kantoor. Ik mocht geen praktijk doen in Roosendaal, want daar was mijn vader chef Bestelling.

G: Voelde je je thuis op de cursus?

R: Zeker wel. We hadden een inspirerende cursusleidster. Zij Ze was de eerste vrouwelijke cursusleidster, nog maar 23 jaar oud! Na acht maanden mocht ik wel naar Roosendaal. Mijn vader overleed, ik was 19, hij 49. Maar ik wilde wel verder. Ik vroeg studiefaciliteiten aan voor de studie Personeelsbeleid & Arbeidsmarktpolitiek in Tilburg, maar ik was te jong volgens de Personeelsdienst van het Districtskantoor in Middelburg.  Maar ik heb me niet laten weerhouden. Vijf jaar lang ben ik elke zaterdag naar Tilburg gegaan, ik studeerde af in 1982.

Links: het postkantoor van Steenbergen aan de G.Vinckestraat 2

Bron: NHIC

De opbouw van Roosendaal

Roosendaal, stationspostkantoor in 1984

De eerste arbeidsovereenkomst van 4 oktober 1976

G: En kon je je nieuwe vak toen ook direct uitoefenen?

R: Eind 70’er jaren kwam voor mij de eerste reorganisatie. Van 48 Expeditiekantoren naar 12 Expeditie Knoop Punten (EKP’n). Roosendaal werd er een van. De vraag was toen of het EKP in de grote stad Breda moest komen of in Roosendaal.  Het werd Roosendaal. Ik was betrokken bij de afbouw van de Expeditiekantoren in o.a. Middelburg en Goes; het werk daar werd verschoven naar Roosendaal. Een bijzondere job was de opbouw van EKP Roosendaal, binnen één jaar uitbouwen van ongeveer 300 naar ca 1000 medewerkers. De directeur gunde dit project aan mij.  Hij zei: 'De Jong, jij studeert hier toch voor? Dan mag je dit meteen oppakken' Mijn antwoord was: ‘Ik sta wel in voor de kwantiteit, niet voor de kwaliteit’. Ik herinner me nog dat ik mijn eerste speech, voor een grote groep nieuw aangenomen huisvrouwen, oefende op een cassetterecorder.

Mijn record: 40 nieuwe medewerkers in 1 uur.

Na afronding van mijn studie in 1982 werd ik op mijn 24e Chef Personeelsvoorziening en Loopbaanbegeleiding in het Postdistrict Middelburg. Mijn baas was Govert Brandsen, het Hoofd Personeelsdienst (HPSD). Ik werd toen ook benoemd tot referendaris der tweede klasse (nu schaal 10).

G: Met welke reorganisaties had je toen zoal te maken?

R: Het idee was dat de zetel van het Postdistrict moest komen op de plek waar het EKP lag; de technische en operationele organisatie moesten in dezelfde plaats gevestigd zijn.   Er moest dus verhuisd worden van Middelburg naar Roosendaal. We hebben het over 1985/1986.  Met zo’n tweehonderd Rijksambtenaren (die dit niet leuk vonden!) voerden we persoonlijke gesprekken. Met Mario Frusch organiseerden we busreizen ‘Sightseeing Roosendaal’. Gelukkig bestond toen nog het instituut van voorkeurswoningen, dus wat dat betreft kon iedereen die dat wilde wel onder dak in de gemeente Roosendaal. Een andere reorganisatie was de grensaanpassing van de districten Middelburg en Den Bosch. Hierdoor werden de kantoren Breda, Oosterhout en Etten-Leur ondergebracht bij het Postdistrict Middelburg. In mijn Kevertje haalde ik de personeelsdossiers uit Den Bosch.

G: Maar al snel daarna werden toch regio’s gevormd?

R: Dat was in 1987, 1988. Middelburg werd bij Rotterdam gevoegd. De pleuris brak uit!  Al weer verhuizen! Gelukkig kon er een dependance van de staf van de regiodirectie in Roosendaal gevormd worden.

G: Was de staf van het district toen gevestigd in het EKP-gebouw?

R: Nee, aan een straatje dat Veemarkt heette werd een B-gebouw gebouwd. De districtsdirecteur, Piet Wijn, wilde de beide gebouwen verbinden, maar dat was te duur. Er kwam een speciale poort voor het wielercriterium van Roosendaal (‘Draai van de Kaai’). Een keer per jaar werd die hiervoor gebruikt. Post sponsorde hier ook een premiesprint, ‘de snee van het EKP’.

Links: Zetel postdistrict en cursusruimte: Lange Noordstraat 48, Middelburg (actuele foto)

De tocht naar Rotterdam

Het projectteam dat 1000 medewerkers voor het nieuwe EKP kon werven

Het EKP Roosendaal Anno 2025 een theater

Het districtspostkantoor en EKP aan het Delftseplein in Rotterdam in 1959

G: Waar kwam je zelf terecht na de opheffing van het Postdistrict?

R: Rob Smit, het Hoofd Personeelsdienst van het Postdistrict Rotterdam vroeg mij of ik ook Chef Personeelsvoorziening en Loopbaanontwikkeling wilde worden in Rotterdam.  Ik bleef dit ook doen in het district Middelburg; door deze combinatie werd ik trendsetter voor de regiovorming Zuid-West. Dat was in 1987. Het was een turbulente tijd. Regiodirecteur werd Jacques de Vilder. De staf werd in een nieuwe organisatie gescheiden van de uitvoering. Ik werd bij de daadwerkelijke regiovorming in 1e instantie Hoofd Sociale Zaken van de Regio. Toen Rob Smit een paar jaar later directeur van Rotterdam Centrum werd, volgde ik hem op als Hoofd Personeel & Organisatie.

Om een idee te krijgen die tijd: de afdeling Sociale Zaken bestond uit ca 150 medewerkers (50 loonadministratie, 50 opleiders, een eigen juridische afdeling (met de nodige disciplinaire maatregelen per jaar en aantal bedrijfsmaatschappelijk werkers die zich vooral bezighielden met slachtoffer-nazorg (ca. 120 overvallen per jaar). Let wel: er was nog geen internet, nauwelijks automatisering en alles zat nog bij elkaar: mail, pakketten, international en Postkantoren.  Ik vond het een mooie en zeer leerzame tijd. In 1989 werd ik PAO; was toen een jaar of 30.  PTT werd geprivatiseerd en ik kreeg een persoonlijke arbeidsovereenkomst.

G: Welke reorganisaties herinner je je uit die tijd?

R: Wat wrang vond ik het opheffen van een afdeling in Rotterdam waarop mensen terecht kwamen die niet meer in het arbeidsproces mee konden als Postbode of Sorteermedewerker.  Ze werden beziggehouden met postzegels op eerste dag enveloppen plakken en nieuwe zegels in mapjes schuiven.

G: De regio’s hebben toch niet zo lang bestaan?

R: Het bleven turbulente tijden. In 1992 was ik in functie manager P&O, maar tegelijk ook Verandermanager. Belangrijkste opdracht was in het kader van het landelijk project Briefpost 2000 (van 12 EKPn naar 6 Sorteercentra Brieven). Daarbij moest ik de sluiting van Roosendaal  begeleiden.

Veel emotie kwam boven bij een volgende reorganisatie. Het plan was ontstaan om de Brieven-organisatie te verdelen in rayons. We zouden dan van vijf regio’s gaan naar 27 rayons.  Een deel van de regio’s wilden dat graag, bijgestaan door adviesbureau AT Kearny. In Rotterdam vonden we dat geen goed plan.  De rayonvorming ging toch door, ingaande 1994. Een speciaal probleem was nog de vraag hoeveel staf en ondersteuning heeft zo’n rayon dan nodig. Met Kees Klink bedachten we de uiterst arbitraire formule: 4,8 fte per 100 fte in de Operatie.

Vanwege alle reorganisaties hebben we ook een Intern Arbeidsbureau, later gelanceerd als Job Consult, opgezet. Doel was zo veel mogelijk mensen te herplaatsen.

Juist in die tijd mocht ik ook naar training. 'International Business School'. Met de nodige KPN'ers (was nog niet afgesplitst) en vijf Postmanagers. Nico Schoenmaker, Wim Briggeman, Pieter Kunz, Hans van Iersel en ik. Niet veel geleerd, wel de beest uitgehangen. Vooral in Berlijn. O.a. samen met Pieter Kunz het nachtleven van Berlijn (Kurfürstendamm) onveilig gemaakt na overwinning van Oranje op Duitsland. Nauwelijks mijn bed gezien....

De bestuurlijke indeling in rayons van 1994

De International Business School, links Wim Briggeman, in het midden Ruud

Het voormalige postkantoor aan de Tweebaksmarkt in Leeuwarden, hier was 0017 gehuisvest

Het gebouw aan de Tweebaksmarkt is nu een prachtig Grand-Café/Hotel

Start in de Commercie

G: En waar kreeg je zelf een nieuwe plek in de organisatie?

R: Inmiddels was het 1994. Ik stond op kruispunt van loopbaan. Wilde geen rayonmanager worden en eigenlijk ook niet verder binnen HR. Ik kreeg kans om met Jan Bloot (was inmiddels regiodirecteur Zuid-West) mee te gaan naar Commercie Brieven. Werd Manager Sales & Services verantwoordelijk voor de functionele aansturing van de zuidelijke rayons (inclusief Rayon Rotterdam). Dus de Managers Klantenservice vielen 'onder' mij.  Arend de Jong kreeg het midden van het land en Klaas van Soeren het Noorden. Ik moest de processen en systemen voor Commercie gaan stroomlijnen.  Sales & Services werd verantwoordelijk voor de MKB-klanten. Voor de grote klanten was er Accountmanagement.  Ik zat in die tijd ook in het MT Commercie met o.a. Freddy de Slachmuylder de directeur Commercie, Jan Bloot en Willem van Duin.  De Slachmuylder vroeg op een bepaald moment of ik 0017 er niet bij wilde doen.

G: Er bij doen? Dat leek nogal een opgave!

R: Die afdeling Klantenservice voor de Particuliere markt in Leeuwarden was bij de boedelscheiding met KPN ‘een beetje vergeten’. Het bleek een landelijk callcenter te zijn, maar volledig ondergewaardeerd en amateuristisch ingericht. Het telde zo'n 150 medewerkers. Ik nam me voor er iets van te maken. Ze waren gevestigd in het oude districtskantoor van Leeuwarden aan de Tweebaksmarkt. Dat gebouw heb ik aan de binnenzijde laten verbouwen en volledig gemoderniseerd. Er kwamen headsets, professionele scripts, schermen met een overzicht van de wachtrijen. In die tijd kwam ‘track & trace’ aan de hand van barcodes op. Die moesten overal in het proces gescand worden. IT maakte Excel lijsten. Bij een zogenaamde Investigation Group in Leeuwarden konden klanten informeren als een pakket vermist was. Overigens is dat gebouw later (begin 2000) weer verkocht en is het nu een erg mooi hotel.

In dezelfde tijd speelde nog steeds het adviestraject met de COR over Briefpost 2000. Er kwam geen akkoord omdat we voor de medewerkers van het EKP Sittard geen vervangend werk konden vinden.

Ik zag een kans. Namelijk alle telefoonverkeer wat nog in de rayons werkte voor ‘Navraag Postbezorging’ te concentreren op het landelijke callcenter en verbinden met een datalijn naar Sittard. Zodanig routeren dat we het makkelijke werk (schaal 2 postcode-lijn) in Sittard konden gaan doen. Betekende voor ca. 100 medewerkers vervangend werk. Per saldo ook nog een besparing van circa 85 fte. Met veel politiek spel (o.a. met Theo Hoenders en Joop ten Dam) voor elkaar gekregen. De rayonmanagers waren natuurlijk tegen, want zo werd werk weggetrokken uit het rayon. In een vergadering waarin ik het verhaal moest toelichten was directeur van de BU Brieven, Bert van Doorn, duidelijk; het was een toelichting op een inmiddels door de Board genomen besluit.

En de adviesaanvraag BP2000 werd afgerond! In 2005/2006 ging het callcenter in Sittard overigens weer dicht, het was inmiddels overbodig geworden.

G: Ruud, het lijkt een beetje een ‘en toen…en toen…’ verhaal, maar je hebt op zo veel plekken gezeten. Rode lijn is ‘en toen kwam er een reorganisatie’.

In het EKP Sittard werd de Postcodelijn gevestigd. Dit is de voorpagina van de brochure die tot stand kwam bij de opening van het gebouw

Bemoeienis met postzegels in een nieuwe BU-structuur

R: Inmiddels was het eind ‘98. Er kwam inderdaad weer een nieuwe BU-structuur. Zo ontstond de Business Unit I&P (International en Particulier). Die opereerde vanuit Hoofddorp. Ik werd directeur van de business-line Particulier onder Simone Bos. Een door mij zeer gewaardeerd leidinggevende. De opdrachten waren o.a: de BU Filatelie  uitfaseren en integreren in de reguliere marketingaanpak, de verzamelmarkt nieuwe impulsen geven; Retail/Formulemanagement vormgeven. Hierbij hoorde ook de taak de relatie met ING/Postbank reguleren, vooral qua kosten. Plus de callcenters verder professionaliseren.

Collect club werkte deels vanuit Achterweg 1 in Groningen

De aankondiging van de start van Collect Club

Middernachtelijk interview op de Coolsingel in Rotterdam op 25 september 2001. Onder het mapje met de zilveren zegel.

Ruud de Jong schrijft een bericht op de allerlaatste dag van de amphilex tentoonstelling in de RAI Amsterdam. Het is 3 september 2002.

We vervolgen het verslag van ons gesprek in Deel 2 

In mijn nieuwe team zaten o.a. Erna Meijer (Marketing) en Linda van Zomeren (Retail). Later nam ik Sipke Spoelstra nog aan voor Control.

G: Heel wat op je bord. Is het gelukt?

R: De BU Filatelie afbouwen lukte en een impuls gegeven aan de verzamelmarkt door bijvoorbeeld het uitbouwen van Collect-club en de uitgifte van bijzondere zegels beschouw ik als een succes.

We gingen van verkoop van losse zegels naar verkoop in mapjes. Introduceerden de stickerzegels, we legden de basis om de BV Postkantoren te gaan  uitfaseren.  Helemaal nieuw was het dat nadat Post van de 19e eeuw alle zegels bij Johan Enschede liet drukken, we nu een wereldwijde tender voor inkoop van zegels uitschreven. Een deel van de productie ging naar Walsall (GB).

Tegelijkertijd waren we bezig met professionalisering en afbouw van Collect Groningen. Betekende o.a. de verplaatsing van de ‘scheurafdeling’ naar Walsall. Collect club bestaat nog steeds!

Nieuw was ook de introductie van de rouw-, trouw- en geboortezegels.

G: Mag ik raden? Op naar de volgende reorganisatie?

R: Ja hoor! Per 1 januari 2000 weer een nieuwe BU-structuur. Ik werd directeur Consumentenmarkt. Kwam in MT Commercie met o.a. Herna Verhagen (Groot Zakelijk), Jan Bloot (MKB) en Philip Dobbenberg (directeur).

In de aanloop hiernaar toe hadden we te maken met de switch van gulden naar Euro (betekende een andere frankeerwijze op zegels en wat doen we met de 'oude' zegels qua geldigheid). We moesten ook de tarieven verhogen na enkele jaren zonder verhoging. Heel bijzonder was de extra uitgifte van tien zegels over belangrijkste gebeurtenissen in de 20e eeuw (die mochten Nederlanders zelf kiezen) en eindigend met tv-show op oudejaarsavond. Treurig waren de grote kwaliteitsproblemen i.v.m. de invoering van Briefpost 2000.De Callcenters kwamen op sommige dagen boven 30.000 calls per dag.

Het jaar daarop (2000-2001) startten we een grote campagne 'Ik schrijf je' We reden met een touringcar door Nederland en plaatsten billboards met Birgit Schuurman en Daphne Deckers. We kregen Postkantoren BV nog scherper 'aangelijnd'. Leeuwarden callcenter verhuisde naar een ander pand. Eer kwamen bijzondere zegels zoals van de Nachtwacht en een Zilveren postzegel. De introductie vond plaats tijdens een de radio/tv uitzending over de uitgifte, midden in nacht op postkantoor Coolsingel Rotterdam. Vanaf 17.00 uur zaten daar de filatelisten   klapstoeltjes. Het was spannend of we de zilveren zegel konden laten maken. De productie moest bij De Munt plaats vinden. Velen hadden er een hard hoofd in, maar het werd een succes.  De opbrengst was € 12,75 per stuk met een oplage van 1 miljoen stuks.  

Privé is vermeldenswaard dat ik mijn 25-jarig jubileum vierde. Bijzonder ook was het bijwonen van de Annual Senior Management Meeting in San Francisco. Met veel Silicon Valley verhalen.

G: Je klinkt heel enthousiast. Was dit de mooiste periode in je loopbaan?

R: En dan moet ik het verhaal over de Amphilex nog vertellen! Dat komt zo. Na nieuwe Masterplannen werd ik vanaf 1 november 2001 directeur (ad interim) van ‘Newco callcenters’. Ik werd de eerste statutair directeur van wat later Cendris Contact Centers zou worden en nu Yource is geworden.  Valt gelijk met de aankoop van Tesselaar BV  met vestigingen in Den Helder, Luxemburg en Haarlem. Stephanie Kessen en Pim helpen mij bij de oprichting. Haarlem wordt tijdelijk mijn standplaats (een groot herenhuis naast station). De afspraak was dat ik daarnaast verantwoordelijk bleef voor de organisatie van Amphilex, de relatie met Postkantoren BV en het overleg met de OR van Consumentenmarkt. Herna Verhagen neemt de verantwoordelijkheid over voor de BU Consumentenmarkt. Amphilex werd gehouden in de RAI, we huurden drie hallen, duurde van 30-8 t/m 3-9. Ruim 80 landen waren aanwezig met stands. De opening deed prinses Margriet. Ik mocht haar begeleiden.

Overigens heb ik in mijn ‘filatelistische periode’ heel veel mooie ontmoetingen gehad. Denk aan ‘Doe Maar’, Jules Deelder en Richard Krajicek.